Η σκλήρυνση κατά πλάκας είναι ένα αυτοάνοσο νόσημα του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που επηρεάζει περίπου 2,5 εκατομμύρια ανθρώπους παγκοσμίως. Οι ασθενείς με σκλήρυνση κατά πλάκας, πέραν των υπολοίπων συμπτωμάτων, σε ποσοστό της τάξεως του 49–59% εμφανίζουν ζάλη και δυσανεξία στην κίνηση, ενώ σε ποσοστό 75–82% παρουσιάζουν διαταραχές ισορροπίας.
Το αιθουσαίο σύστημα διαδραματίζει σημαντικό ρόλο στον έλεγχο της στάσης και της ισορροπίας. Σε ασθενείς με ΣΚΠ, αρκετές περιοχές κατά μήκος των περιφερικών και κεντρικών αιθουσαίων οδών μπορεί να επηρεαστούν, συμπεριλαμβανομένων του όγδοου κρανιακού νεύρου, των αιθουσαίων πυρήνων, των οφθαλμοκινητικών οδών, της έσω επιμήκους δεσμίδας και της παρεγκεφαλίδας.
Ένα πρόγραμμα αιθουσαίας αποκατάστασης μπορεί να περιλαμβάνει ασκήσεις σχεδιασμένες για τη βελτίωση του κέρδους του αιθουσαίου-οφθαλμικού αντανακλαστικού (σταθεροποίηση του βλέμματος κατά τη διάρκεια των κινήσεων της κεφαλής), της αισθητηριακής επανεκπαίδευσης, της ισορροπίας και της βάδισης. Βασίζεται σε μηχανισμούς αιθουσαίας προσαρμογής, υποκατάστασης και εξοικείωσης, σε συνδυασμό με ασκήσεις ισορροπίας και βάδισης, που χρησιμοποιούνται για περιφερικές και κεντρικές αιθουσαίες βλάβες.
Οι ασκήσεις αιθουσαίας αποκατάστασης σε ασθενείς με ΣΚΠ συστήνονται από το National Clinical Guideline Centre της Αγγλίας για τη βελτίωση της στατικοδυναμικής ισορροπίας, της ζάλης και, κατ’ επέκταση, της ποιότητας ζωής των ασθενών αυτών.
Τέλος, σύμφωνα με πρόσφατη μελέτη του 2025, ένα πρόγραμμα ασκήσεων αιθουσαίας αποκατάστασης σε ασθενείς με ΣΚΠ, πέραν των βελτιώσεων που προσφέρει σε κινητικό επίπεδο και στην ένταση της ζάλης, φαίνεται να βελτιώνει και τις γνωστικές λειτουργίες αυτών των ασθενών, όπως τη μνήμη, τον χωροταξικό προσανατολισμό και τη μάθηση.
